„NIE BĘDZIESZ MIAŁ BOGÓW CUDZYCH PRZEDE MNĄ”
1. Hymn Jana Kochanowskiego „Czego chcesz od nas, Panie, za Twe hojne dary?”, który często śpiewamy w naszych kościołach jako pieśń na dziękczynienie w czasie Eucharystii, ukazuje wiarę, nadzieję i miłość oraz wyznacza miejsce stworzenia wobec Stwórcy: „Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz” (Łk 4, 8, por. Pwt 6, 13).
2. Obowiązek od dawania Bogu autentycznej czci powinien być wypełniany w wymiarze osobistym i wspólnotowym; prywatnym i publicznym; indywidualnym i społecznym. Jak uczy, powtarzając za soborową Deklaracją o wolności religijnej, Katechizm Kościoła Katolickiego, wszyscy ludzie są zobowiązani do poszukiwania prawdy, zwłaszcza w tym co odnosi się do Boga i Jego Kościoła. Poznawszy zaś prawdę, winni ją przyjąć i zachować (por. KKK 2104). Wewnętrzna powinność nakazuje człowiekowi poszukiwać Boga, uznać Go, oddać Mu cześć oraz świadczyć o Nim.
3. Pierwszym aktem cnoty religijności jest adoracja. Poprzez nią człowiek uznaje Boga za Stwórcę i Zbawiciela wszystkiego, co istnieje, za nieskończoną i miłosierną Miłość. W adoracji człowiek widzi nieskończoną różnicę między Wszech mocnym i Najświętszym Bogiem a słabym, ograniczonym stworzeniem. Jak czytamy w Katechizmie Kościoła Katolickiego, „adoracja Jedynego Boga wyzwala człowieka z zamknięcia się w sobie, z niewoli grzechu i bałwochwalstwa świata” (KKK 2097). Adoracja może być czysto wewnętrzna, albo też wyrażona na zewnątrz przy pomocy postaw i gestów.
Człowiek oddaje cześć Bogu również przez modlitwę, ofiarę, przyrzeczenia i śluby. Wzniesienie ducha do Boga jest wyrazem naszej adoracji szczególnie w modlitwie uwielbienia i dziękczynienia. Modlitwa jest niezbędnym warunkiem posłuszeństwa przykazaniom Bożym; jest wyrazem wiary, nadziei i miłości (por. KKK 2098).
Wyrazem czci oddawanej Bogu jest także ofiara jako znak uwielbienia i dziękczynienia, przebłagania i komunii z Nim. W składanym Bogu darze człowiek wyraża to, co czuje wewnętrznie. Ofiara powinna być połączona również z miłością braterską.
Człowiek wyraża uwielbienie dla Boga również w składanych Mu przyrzeczeniach spełnienia określonych dobrych czynów i w ślubach, to jest świadomych i dobrowolnych obietnicach uczynionych Bogu, mających za przedmiot dobro możliwe i lepsze, w których to obietnicach „chrześcijanin poświęca siebie samego Bogu lub obiecuje Mu dobry czyn” (KKK 2102). Wierność przyrzeczeniom złożonym Bogu jest przejawem szacunku i miłości wobec Niego (por. KKK 2101).
Kościół uznaje szczególnie wartość ślubów praktykowania rad ewangelicznych, realizowanych poprzez ubóstwo, posłuszeństwo oraz czystość, aby w pełniejszy sposób upodobnić się do Chrystusa ubogiego, posłusznego i czystego.
Pomyślmy: Czy w naszym życiu Bóg jest na pierwszym miejscu? Jak często oddajemy Bogu cześć? Czy nasza modlitwa jest znakiem uwielbienia? Czy składane ofiary są ofiarami czystego serca? Czy składane Bogu przyrzeczenia wynikają z miłości? Czy uznajemy wartość rad ewangelicznych i czy potrafilibyśmy według nich kształtować nasze życie?
4. Zapamiętajmy: Słowa Pana Jezusa: „Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz” (Mt 4,10) domagają się od nas „adoracji Boga jako Stwórcy wszystkiego, co istnieje; oddawania należnego Mu kultu w wymiarze indywidualnym i społecznym; modlitwy wyrażającej się w uwielbieniu, dziękczynieniu i w prośbie; składania Bogu ofiary, przede wszystkim ofiary duchowej naszego życia, łączącej się z doskonałą ofiarą Chrystusa na krzyżu; wypełniania złożonych Bogu przyrzeczeń i ślubów” (KomKKK 443). „Adoracja Boga, zanoszenie do Niego modlitw, oddawanie należnej Mu czci, wypełnianie przyrzeczeń i złożonych Mu ślubów są aktami cnoty religijności, które wchodzą w zakres posłuszeństwa pierwszemu przykazaniu” (KKK 2135).
